Linda van der Meij in de Philippijnen

Ik liep al een aantal jaren met de gedachte dat ik graag een tijdje naar een ver land wilde. Op het internet ben ik gaan surfen wat er zoal aan vrijwilligers werk te doen was hier en daar. Ik meldde mij aan bij een organisatie hier in nederland. Mijn gedachte ging uit naar de Philippijnen. De organisatie legde contact met een organisatie in Manilla. Ik schreef mijn interesses naar ze en zodoende kwam ik aan verschillende projekten. In Manilla aangekomen werd ik opgehaald door een Philippijnse dame, van een N.G.O. die de contacten onderhield met de organisatie hier in Nederland. Ik bezocht een aantal projekten in Manilla en ben toen op uitnodiging naar Mindanao gevlogen waar ik ook projekten bezocht om na die 3 maanden te besluiten bij welk projekt ik me wilde aansluiten. Zo gezegd zo gedaan. Na een poosje van het ene projekt naar het andere projekt (dit was bv aktiviteiten doen met oudere mensen, gezondheidszorg, kinderen die misbruikt waren, eco werkzaamheden, kinderen die getraumatiseerd waren door geweld) kwam ik in contact via een priester en een Franse arts. Ik wilde nu iets gaan doen waarbij ik me de rest van het jaar kon inzetten. De priester bracht mij toen in contact met Mevr. Chay Haynes, zij had met haar Amerikaanse echtgenoot een schooltje opgericht voor kansarme dove kinderen in Illigan, 39 kinderen kregen les, maar voordat er les kon worden gegeven moesten ze eerst de taal (signs) leren van de doven. Deze kinderen vanaf 6 tot 25 jaar kwamen uit arme gezinnen vandaan, schoolgeld werd niet betaald. Vaak komen ze zonder eten op school. De echtgenoot was inmiddels overleden en Chay stond er alleen voor. Ik kwam op een moment dat ze er eigenlijk de brui aan wilde geven, ze had het zwaar. Tot overmaat van ramp kregen we een overstroming waarbij de hele school onder water stond. De ramp was vreselijk, redden wat er te redden viel.

Alle boeken dreven in het water, meubilair etc. Veel is verloren gegaan. Nadat alles schoongemaakt en gedroogd was, het water gezakt was tot normale proporties, kon de school weer open. Tot een week later de rivier weer overstroomde en de school voor de 2e keer onder water stond. Het gebeurde ‘s morgens vroeg terwijl iedereen nog sliep. Er woonden 20 kinderen bij het schooltje in typisch Philippijnse hutjes/huisjes van bamboe gemaakt. De ouders konden het reisgeld niet betalen ieder dag, ze woonden te ver weg. Eten kregen ze van Chay drie keer per dag. Na school werd er schoongemaakt en gewassen, alles met de hand en een stuk zeep. Ondanks alle armoe zagen de kinderen er goed en netjes uit. Kleding was tot op de draad versleten maar heel en schoon. Douchen zoals bij ons kun je wel vergeten: Een ton met water wat werd opgepompt en een bakje waarmee je het water over je heen kon gooien en zeep.

Die ochtend konden de kinderen zich ternauwernood redden, zo snel steeg het water. Alles is zo’n beetje verloren gegaan en Chay kon alleen nog maar voor zich uit staren. Maar aan slechte kanten zitten ook goede kanten, en zowaar mochten we in college “St. Michael” een kleine ruimte gebruiken om verder te kunnen gaan met lesgeven. Dat was ook geen succes: Geen ramen, geen schoolspullen, sanitair ,1 wc pot wat niet werkte. Een bouwval, stikte van de muggen, de kokosschillen werden ‘s morgens aangestoken om de muskieten te verjagen. Om 07.00 begonnen de lessen ivm de warmte.

Al met al heb ik een fantastische tijd gehad. Ik kan er wel een boek over schrijven. Er waren vaak leuke momenten, we hadden plezier, maakten zo nu en dan uitstapjes naar de watervallen om te zwemmen of om de was te doen als het water weer eens niet werkte. 1 keer per jaar ging men naar Camiquen een eiland waar jaarlijks de pelgrimstocht werd gelopen, het hele eiland rond 65 km lang, prachtig. Je liep op slippers, ingepakt met t-shirts en doeken op je hoofd voor de zon. Je vertrok als groep maar het eindigde in kleine subgroepjes. Het was afzien maar als je het had volbracht ozo trots… Ik heb veel gezien, meegemaakt, ik zou het zo weer overdoen. Het is niet altijd gemakkelijk, je leeft in een andere cultuur, gewoontes, klimaat, taal, etc. Maar oh wat wordt je er rijk van, prachtige mensen zijn het de Philippijnen. Mijn hart heb ik er verloren, 1.5 jaar later nadat ik weer thuis was ben ik weer teruggegaan. Ik moest ze gewoon weer zien, fantastisch, en liep ik weer de jaarlijkse pelgrimstocht mee. Ze zitten in mijn hart en daar blijven ze ook.

Linda van der Meij